Banner portadaEscudo De Ares
imagen tel |Ir A Principal|Contacto

Logotipo Ares


Ares, Domingo 12 de xullo de 2020
Galego|Español|English
O ALCALDE RESPONDE

Pregúntelle ao Alcalde
CÁMARA WEB
WebCam Concello
CALENDARIO
añomesxullo
2020
mesaño
LuMaMiXoVeSaDo
12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031

Calendario escolas MunicipaisEscolas Municipais
SEDE DIGITAL
Sede Digital

Licitacin Electrnica

Perfil Contratante

Ares Digital

Tempo CPI Conde de Fenosa
Alcalde Julio Iglesias
Saúdo do Alcalde
Julio Ignacio Iglesias Redondo
III CONCURSO FOTOGRAFIA XUVENIL 2019

Vive Ares 2018

Actividades culturais

Actividades Deportivas

III PLAN DE IGUALDADE DE OPORTUNIDADES DO CONCELLO DE ARES

PERIODO MEDIO DE PAGO A PROVEEDORES

APROBACIÓN PROVISIONAL PXOM 2017

APROBACIÓN INICIAL PXOM 2014

Contratación Persoal

Animais Abandonados

Policí Local

Protección civil

Trámites frecuentes

Zona Reciclaxe

Wi-fi Gratis

Aloxamentos e restaurantes


Noticias
Avisos
Salazón en Ares
31 Marzo 2014 06:53
Nos contos O Rifante e Peito de Lobo describe Castelao, nun par de liñas moi fermosas, o vivir das familias mariñeiras que dependen da abondancia ou escasez da sardiña. Castelao fala de Rianxo, pero podería facelo de Ares, que durante séculos tivo na pesca e salazón -salgadura, dicimos en galego- da sardiña, o principal recurso económico. Ir a Ares e preguntar a Ánxel Barreiro, presidente da rondalla Trovadores de Ares, ou aos irmáns Xesús e Xavier Vilasánchez, ou a calquera dos veciños de máis idade onde estaban os almacéns, que así chamaban ás fábricas de salgadura, e rematar a visita no Museo da Salazón, o almacén dos Pedrafeita convertido en taberna, é moi recomendable para coñecermos esta industria que ocupou a moita xente ata os anos sesenta.

As máis das casas da primeira e segunda liñas de praia eran fábricas familiares de salgadura, cun proceso artesanal, sen máis pretensión que o autoconsumo, que o peixe cru só se conserva secándoo ou salgándoo. Os mariñeiros de Combarro fixeron cabazos a carón da mar para secalo, malia a perda de calidade, porque o sal era caro; pero nas outras vilas conservouse na salga.

E así se fixo en Ares ata mediados do século XVIII, cando chegaron os cataláns a Galicia con novas artes de pesca e de salgadura, que aumentaron a produción e permitíronlles crear canles comerciais en España, e mesmo con Cuba.

Houbo tensións porque os mariñeiros pensaban que a xábega -a arte de pesca dos barcos cataláns-, esquilmaba o mar; pero os cataláns quedaron con nós e deixaron de verse como explotadores para ser considerados fomentadores, porque crearon empresas e postos de traballo. Familias aresanas como os Pedrafeita, os Birandóns, os Manterolas e os Abeal, aprenderon deles; deixaron de limpar a sardiña antes de salgala, aproveitaron o aceite recollido ao prensalas -o saín- e vendérono para o alumado; e empregaron moitas mulleres, verdadeiras protagonistas nesta historia. Porque, como en Ares había problemas coa marea e os barcos non chegaban ao peirao, as mulleres entraban no mar, coa auga á altura do peito, para recollelo; nos almacéns encargábanse de todo o proceso; e, chegado o momento da comercialización, levaban a pé a Mugardos, en carretillas de madeira, tantos tabais como as forzas lles permitían, que cobraban por tabal entregado. Tamén traballaban en La Aresana, única fábrica conserveira que houbo na vila, propiedade de José Peña, empresario de Cariño.

Crises na pesca da sardiña hóuboas sempre, pero, quizais por mor do cambio climático, dende os anos sesenta, cando os bancos brillaban entre as Mirandas, xa non se pesca na ría. Despois colleuse á altura da torre de Hércules, e hoxe hai que alonxarse da costa un mínimo de quince millas.

Aínda así, en Ares houbo unha industria de salgadura ata finais dos anos setenta, a de Arévalo, que hoxe ten bateas de mexilón en Lorbé.

No Museo da Salazón hai fotos antigas, ferramentas e espléndidas reproducións en resinas, que o escultor Eduardo Morgade fixo dos arenques, nome das sardiñas despois de pasar meses na salga e de ser prensadas nos tabais. As pequenas, as parrochas, salgábanse tamén, pero chamabámoslles mariquitas. Por eso un cego de Ferrol que papara unha enchenta delas e as comera tan apresa que lle deran hipo, dicía:

-Los diez iguales para? ¡Hip! ¡Me cajo en las mariquitas!

LA VOZ DE GALICIA, 30 DE MARZO DE 2014
Icono de conformidad con el Nivel Doble–A de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0| XHTML 1.0 Transitional Válido| ¡CSS Válido!|Rss Concello Ares